Analogicznie do aplikacji Outlook wygląda używanie certyfikatów do podpisywania i szyfrowania informacji przy użyciu dostępu do poczty elektronicznej przez przeglądarkę internetową OWA – Outlook Web App.

Podpisywanie wiadomości

Logujemy się do OWA przy użyciu przeglądarki internetowej

Tworzymy nową wiadomość

W okienku nowej wiadomości, klikamy rozszerzenie „…”, umożliwiające dostęp do opcji e-maila.

Po kliknięciu OK i powrocie do treści pisanej wiadomości, wyświetlony zostanie błąd informujący nas, o tym że nie można podpisać wiadomości z uwagi na brak zainstalowanej kontrolki S/MIME.

Jeżeli wcześniej tego nie robiliśmy, musimy zainstalować kontrolkę (dodatek) do przeglądarki internetowej, aby móc używać w OWA opcji podpisu elektronicznego oraz szyfrowania wiadomości. Tutaj mała uwaga: aby w pełni wykorzystać funkcje szyfrowania i podpisywania wiadomości w OWA, najlepiej jest korzystać z przeglądarki Internet Explorer (IE). W innych przeglądarkach, korzystanie ze wspomnianych funkcji może być utrudnione.
Instalujemy więc kontrolkę S/MIME.

Po zainstalowaniu kontrolki S/MIME, kolejną rzeczą, którą należy wykonać aby móc podpisywać wysyłane wiadomości, jest import certyfikatu użytkownika do przeglądarki internetowej. Ważne jest aby zaimportować certyfikat wraz z kluczem, niezbędnym do wykonania podpisu. Może to być na przykład certyfikat w pliku z rozszerzeniem .p12 (PKCS#12). Format ten pozwala na przechowywanie w jednym pliku certyfikatu wraz z innymi danymi, jak na przykład klucz prywatny. Jeżeli zaimportujemy certyfikat w innym formacie (CER, CRT), owszem zostanie on dodany do magazynu certyfikatów na komputerze, ale podpisywanie wiadomości nie będzie możliwe.
Poniżej przedstawiono procedurę importu certyfikatu w formacie .p12
Otwieramy „opcje internetowe” w menu przeglądarki Internet Explorer.

Klikamy zakładkę „Zawartość”, następnie „Certyfikaty”.

Wybieramy „Importuj”.

Następnie „Dalej”.

Wskazujemy odpowiedni plik .p12

Wpisujemy hasło, które zostało nadane wcześniej podczas wykonywania eksportu certyfikatu.

Jeżeli import przebiegł poprawnie, otrzymamy informujący o tym komunikat:

Teraz, po poprawnym zaimportowaniu certyfikatu do magazynu certyfikatów komputera (konkretnie do folderu „Osobiste”), jeżeli zaznaczymy w opcjach wiadomości e-mail w OWA „Podpisz cyfrowo tę wiadomość (S/MIME)”, zamiast błędu jak poprzednio, przy temacie wiadomości z prawej strony pojawi się ikonka informująca, o tym że wiadomość została podpisana cyfrowo.

Wiadomość taka w skrzynce odbiorczej osoby, do której została wysłana, również będzie opatrzona odpowiednią ikonką pieczęci, oznaczającą fakt jej podpisania przy użyciu certyfikatu nadawcy.

Po kliknięciu na poniżej zaznaczony obszar można zapoznać się ze szczegółami podpisu:

Szyfrowanie wiadomości

Nieco bardziej skomplikowana sytuacja przedstawia się jeśli chodzi o szyfrowanie wiadomości.

Jeżeli będziemy chcieli zaszyfrować wiadomość w OWA domyślnie bez odpowiedniej konfiguracji, czynność ta nie powiedzie się.

W aplikacji Outlook, jeśli chcieliśmy użyć kontrolki S/MIME do zaszyfrowania wiadomości do zewnętrznego odbiorcy, należało dodać tę osobę do kontaktów wraz z otrzymanym od niej podpisem cyfrowym. Wykonywało się to w ten sposób, że nasz przyszły odbiorca zaszyfrowanej poczty, wysyłał do nas podpisaną wiadomość e-mail, a my jego dane jako nadawcy przesyłki, dodawaliśmy do kontaktów programu Outlook. Miało to swoje zalety, ale również wady. Przede wszystkim wymagało wykonania tych zadań albo osobiście przez użytkowników, albo przy pomocy informatyka, ale również na komputerze użytkownika. W przypadku Exchange 2013, mamy dwie możliwości dodania certyfikatów do listy adresowej, tak aby można było ich użyć w OWA. Pierwsza, to jeżeli dysponujemy Outlookiem, możemy certyfikaty osób, do których chcemy wysyłać zaszyfrowane wiadomości, opublikować w GAL na serwerze Exchange (w Global Address List). Oczywiście certyfikaty muszą wcześniej znajdować się już na naszym komputerze i być dostępne z poziomu Outlooka. Druga natomiast polega na imporcie certyfikatów z poziomu serwera i jest przeznaczona dla administratorów. Administrator importuje odpowiednie certyfikaty do bazy Active Directory (AD), co umożliwia to automatyczne publikowanie certyfikatów użytkowników w listach adresowych, które niemal natychmiast są dostępne dla użytkowników, na przykład w postaci książek GAL. Ważne jest aby spełniony był konieczny warunek: adres e-mail użytkownika oraz adres e-mail zawarty w certyfikacie muszą być spójne.

Sposób pierwszy: publikowanie certyfikatów przez użytkownika z poziomu aplikacji Outlook

Otwieramy „opcje” w Outlooku.

Następnie „Centrum zaufania” i dalej „Ustawienia centrum zaufania”.

Z menu po lewej stronie wybieramy „Zabezpieczenia poczty e-mail” i w sekcji „Indentyfikatory cyfrowe (certyfikaty), klikamy „Publikuj w GLA”.

Program poprosi o potwierdzenie.

A następnie wyświetli wynik operacji.

Po tak wykonanych czynnościach certyfikaty będą przypisane do odpowiednich osób na serwerze Exchange. Problemem może być sytuacja, gdy certyfikat chcemy przypisać do adresu spoza naszej organizacji. Wówczas należy utworzyć kontakt w liście adresowej wskazujący na zewnętrzny adres mailowy spoza naszej firmy.

Sposób drugi: publikowanie certyfikatów przez administratora z poziomu serwera

W tym rozwiązaniu administrator musi otrzymać odpowiednie certyfikaty w postaci plików .cer, które następnie importuje do bazy Active Directory (AD) w organizacji. W przypadku osób spoza firmy, postępowanie jest analogiczne jak opisane w procedurze pierwszej.
Sama operacja importu odbywa się za pomocą narzędzia certutil:

certutil –dspublish c:\sciezka\do\certyfikatu.cer

W przypadku zgodności adresu e-mail w bazie oraz w importowanym certyfikacie, certyfikat zostanie dopisany do użytkownika.

Zarówno w jednym jak i w drugim rozwiązaniu, certyfikat użytkownika zostaje wpisany w jego atrybuty na serwerze, których sprawdzenia możemy dokonać chociażby przy użyciu narzędzia ADSIEdit. Dokładnie chodzi o atrybut „UserCertificate”. Ewentualne skasowanie istniejącego certyfikatu jest możliwe poprzez skasowanie po prostu tej wartości atrybutu.

Teraz gdy już mamy opublikowane certyfikaty na serwerze, możemy przystąpić do szyfrowania wiadomości przy użyciu OWA.

1. Tworzymy nową wiadomość w OWA. Następnie klikamy menu „…” i wybieramy „pokaż opcje wiadomości”.

2. Zaznaczamy „Zaszyfruj tę wiadomość (S/MIME)”.

3. Z prawej strony tworzonej wiadomości powinna pojawić się ikonka klucza oznaczająca zaszyfrowanie wiadomości.

4. Jeżeli teraz wejdziemy w wiadomości wysłane, zobaczymy że w zwykłym podglądzie OWA nie można odczytać zaszyfrowanej wiadomości. Jednakże po kliknięciu „kliknij tutaj” i otwarciu wiadomości w oddzielnym okienku, ukaże nam się cała treść wiadomości łącznie z częścią zaszyfrowaną.

5. Możemy teraz sprawdzić jak wygląda wysłana wiadomość z poziomu odbiorcy szyfrowanej przesyłki. Sytuacja jest podobna – w szybkim podglądzie treść zaszyfrowana nie jest widoczna, ale po otwarciu wiadomości w oddzielnym okienku, możemy odczytać wszystko.

W ostatniej, czwartej części artykułu opisującego zastosowanie podpisu elektronicznego oraz szyfrowania wiadomości, przedstawiono stosowanie certyfikatów z poziomu OWA – dostępu do poczty elektronicznej z poziomu przeglądarki internetowej.

The post Szyfrowanie i podpisywanie poczty elektronicznej – Część IV appeared first on Ergonet.pl.

W poprzednich częściach artykułu przedstawiono, oprócz krótkiego wprowadzenia w tematykę kryptografii stosowanej, proces pozyskiwania certyfikatu, jego eksport z przeglądarki oraz import do programu pocztowego. Wyjaśniono również zasady konfigurowania klienta poczty, tak aby można było korzystać z szyfrowania i podpisywania wysyłanych wiadomości. W trzeciej ostatniej części, opisano sam proces komunikowania się z wykorzystaniem podpisów elektronicznych oraz szyfrowania informacji.

Aby zacząć omawiać sam proces opatrywania wiadomości podpisem elektronicznym a także czynności związane z szyfrowaniem treści wiadomości, należy najpierw wyjaśnić po krótce w jaki sposób odbywa się samo szyfrowanie i podpisywanie wiadomości e-mail. Jeśli chodzi o podpis elektroniczny, uwiarygodniający naszą wysyłkę, to tutaj nie ma jakiś problemów, sprawa jest jasna – do podpisu używamy własnego certyfikatu. Sprawa się komplikuje gdy chcemy zaszyfrować wysyłane dane. W takiej sytuacji musimy użyć certyfikatu osoby, do której wiadomość będzie wysłana i która jest jedyną osobą uprawnioną do jej odczytania. Dlatego też, aby móc szyfrować e-maile wysyłane do innych osób, musimy dysponować ich certyfikatami publicznymi. Najprostszym sposobem pozyskania certyfikatu innej osoby, jest otrzymanie go wraz z podpisaną wiadomością wysłaną przez tę osobę. Czyli jeżeli osoba A chce zaszyfrować wiadomość wysyłaną do osoby B, to pierwszym krokiem poza oczywiście odpowiednim skonfigurowaniem programów pocztowych obu użytkowników, będzie wysłanie przez osobę B, podpisanej elektronicznie wiadomości do osoby A. Wówczas, osoba A dodaje do kontaktów w programie pocztowym osobę B z otrzymanej wiadomości, co spowoduje również zapamiętanie jej certyfikatu publicznego. Od tej pory, osoba A, będzie mogła już dowolnie wysyłać zaszyfrowane informacje do osoby B.

W programie MS Outlook 2013, cały ten proces wygląda jak poniżej. W przykładzie występują dwie osoby: Krzysztof Kwiatkowski – osoba, która chce zaszyfrować wysyłaną wiadomość oraz Jan Chlewiak – odbiorca szyfrowanej wiadomości. Najpierw pan Jan musi wysłać podpisaną wiadomość e-mail do pana Krzysztofa.

1. Tworzymy nową wiadomość, adresujemy ją do pana Krzysztofa a następnie klikamy w górnym menu „Opcje”.

2. Teraz klikamy „Podpisz”, co spowoduje opatrzenie wiadomości cyfrowym podpisem, który w późniejszym procesie, pozwoli na szyfrowanie wiadomości kierowanych do pana Jana. Wysyłamy wiadomość.

3. Program pocztowy może zapytać o zezwolenie na użycie klucza szyfrującego. Zgadzamy się.

4. Teraz zobaczmy co dalej dzieje się u odbiorcy naszej poświadczonej elektronicznie przesyłki, czyli u pana Krzysztofa. W skrzynce odbiorczej mamy już otrzymaną pocztę e-mail. Proszę zwrócić uwagę na charakterystyczny znaczek koperty z pieczęcią informujący, że wiadomość jest sygnowana podpisem nadawcy.

5. Otwieramy przesyłkę. Klikając na znaczek pieczęci z prawej strony, możemy uzyskać więcej informacji o nadawcy wiadomości, a także o urzędzie certyfikującym, który jest gwarantem podpisu, ponieważ wystawił on certyfikat, którego użyto do podpisania e-maila.

6. Po kliknięciu znaczka podpisu elektronicznego, otwiera się nam okienko z podstawowymi informacjami na temat nadawcy, a po dalszym kliknięciu „Szczegółów”, otrzymujemy bardziej konkretne i precyzyjne informacje, co przedstawiają kolejne okienka.

7. Jak pamiętamy, aby umożliwić szyfrowanie wiadomości wysyłanych do pana Jana, musimy dodać go do kontaktów programu Outlook. Klikamy więc prawy przycisk na imieniu i nazwisku nadawcy a następnie z menu kontekstowego, wybieramy „Dodaj do kontaktów programu Outlook”.

8. Potwierdzamy zapisywane dane klikając „Zapisz”.

Istnieje również druga, alternatywna metoda dodania certyfikatu osoby do kontaktów Outlooka. Jeżeli dysponujemy certyfikatem osoby w postaci pliku, np. o rozszerzeniu .cer, możemy to zrobić w następujący sposób.
Otwieramy kartę kontaktu osoby w Outlooku:

W zakładce „Kontakt” klikamy „Certyfikaty”:

Następnie należy kliknąć „Importuj” i wskazać certyfikat w postaci pliku.

Po pomyślnym zaimportowaniu certyfikat pojawi się w okienku, otrzymamy również potwierdzenie wykonania operacji.

9. Teraz już możemy szyfrować wiadomości wysyłane do pana Jana. W tym celu, otwieramy nową wiadomość, po zaadresowaniu i wpisanu treści, klikamy „Opcje”, następnie „Szyfruj” i wysyłamy e-mail.

10. Jeżeli teraz wejdziemy w Elementy wysłane w Outlooku, zobaczymy że nasza właśnie wysłana zaszyfrowana wiadomość jest opatrzona znaczkiem koperty z kłódką. Potwierdza to zaszyfrowanie e-maila.

11. Przechodzimy teraz do skrzynki naszego odbiorcy e-maila – pana Jana. Po otwarciu tej wiadomości a następnie kliknięciu znaczka kłódki, możemy podobnie jak w przypadku podpisu elektronicznego, uzyskać informacje o sposobie szyfrowania oraz odbiorcy, dla którego jest ona przeznaczona.

Sama wiadomość otwiera się standardowo jak wszystkie inne wiadomości. Sam proces deszyfracji jest transparentny dla użytkownika i nie wymaga żadnych dodatkowych czynności.

Prześledźmy jednak teraz co się stanie, gdy ktoś odbierze zaszyfrowaną wiadomość nie dysponując jednak odpowiednim certyfikatem w systemie, aby móc ją zdeszyfrować. Klikając w programie Outlook taką wiadomość, nie będziemy mogli jej podejrzeć.

A po otwarciu zaszyfrowanej wiadomości podwójnym kliknięciem, zamiast jej zawartości, pojawi się komunikat o braku możliwości otwarcia z powodu brakującego identyfikatora cyfrowego.

Nie dysponując odpowiednimi kluczami nie jesteśmy w stanie otworzyć wiadomości i jej przeczytać. Możemy tylko odczytać temat wiadomości.

W powyższych trzech częściach artykułu dotyczącego szyfrowania informacji, przedstawiono po krótce proces uzyskiwania certyfikatu, eksport certyfikatu z przeglądarki internetowej oraz jego instalowanie w programie pocztowym, a także samo wykorzystywanie certyfikatu do szyfrowania wysyłanych wiadomości. Sam temat kryptografii jest dosyć złożony, jednakże dla potrzeb zabezpieczania wiadomości, można w sposób nieskomplikowany i niedrogi, wdrożyć rozwiązanie dające nam pewność ochrony informacji poufnych podczas transmisji w Internecie. Zabezpieczenie to daje nam również pewność, że skradzione, przechwycone wiadomości elektroniczne, nie zostaną przeczytane przez osoby niepowołane.

The post Szyfrowanie i podpisywanie poczty elektronicznej – Część III appeared first on Ergonet.pl.

W pierwszej części artykułu opisującego szyfrowanie poczty przedstawiono zarys kryptografii oraz proces pozyskiwania certyfikatu. W drugiej części opisano eksportowanie kluczy wraz z certyfikatem oraz czynności związane z konfigurowaniem programu pocztowego Outlook.
Aby móc podpisywać elektronicznie wiadomości e-mail, a także umożliwiać ich szyfrowanie, trzeba odpowiednio skonfigurować program pocztowy. Musimy wskazać certyfikat, który będzie używany do podpisu oraz szyfrowania danych. Trzeba go zaimportować i przypisać do profilu poczty. W dalszej części artykułu przedstawiono konfigurację krok po kroku, aplikacji klienta poczty elektronicznej na przykładzie oprogramowania Microsoft Outlook 2013. Niezbędny do tego będzie certyfikat użytkownika w postaci najlepiej kopii zapasowej certyfikatu .p12 z przydzielonym hasłem zabezpieczającym. Kopię zainstalowanego w systemie certyfikatu możemy wykonać otwierając menu certyfikaty w przeglądarce internetowej, wybierając odpowiedni certyfikat, a następnie klikając „kopia zapasowa”. Należy podać wówczas ścieżkę zapisu pliku oraz hasło zabezpieczające eksportowane do kopii dane.

Prześledźmy to na przykładzie przeglądarki Firefox.

1. Klikamy w menu „Opcje”.

2. Następnie po lewej stronie klikamy „Zaawansowane”, a po prawej wybieramy zakładkę „Certyfikaty”. Teraz klikamy „Wyświetl certyfikaty”.

3. Pojawia się okienko menadżera certyfikatów, które wykorzystamy do wyeksportowania naszego certyfikatu (a dokładniej wykonania jego kopii zapasowej), który zostanie następnie użyty w aplikacji Outlook. Wybieramy zakładkę „Użytkownik”, ponieważ właśnie tam znajdują się wszystkie potencjalne certyfikaty przypisane zalogowanemu użytkownikowi komputera. Zaznaczamy lewym kliknięciem wybrany certyfikat, a następnie klikamy na dole okienka „Kopia zapasowa”.

4. Wskazujemy ścieżkę dostępu do tworzonego pliku oraz wybieramy z rozwijanego menu jego typ. Najlepiej użyć standardu PKCS12 (rozszerzenie pliku .p12), który to jest standardem archiwizacji wielu danych kryptograficznych w jednym spójnym pliku. W naszym przypadku, będą to następujące dane: sam certyfikat, klucz publiczny oraz klucz prywatny. Dane te zostaną dla bezpieczeństwa opatrzone hasłem i zaszyfrowane.

5. Podajemy wspomniane wcześniej hasło bezpieczeństwa, które posłuży do zabezpieczenia kopiowanych danych kryptograficznych. Hasło to będzie od nas później wymagane podczas importu danych do Outlooka.

6. Jeżeli wszystko przebiegło poprawnie, pojawi się nam komunikat o wykonaniu kopii zapasowej certyfikatów bezpieczeństwa oraz kluczy do nich przypisanych.

Szyfrowanie i podpisywanie wiadomości e-mail – konfiguracja programu Outlook

Mamy już wykonaną kopię bezpieczeństwa certyfikatu oraz przypisanych do niego kluczy w postaci zapisanego w systemie pliku. Kolejne kroki umożliwiające szyfrowanie poczty – już w samym programie pocztowym – są następujące.

1. Z menu plik programu Outlook wybieramy „Opcje”.

2. Następnie klikamy „Centrum zaufania”, po czym wybieramy z prawej strony okienka „Ustawienia centrum zaufania”.

3. Z lewej strony menu wybieramy „Zabezpieczenia poczty e-mail”, a następnie „Importuj/Eksportuj” po prawej stronie.

4. Teraz należy wskazać plik importu (naszą kopię certyfikatu użytkownika wykonaną wcześniej, np. w przeglądarce internetowej).

5. Wskazujemy kopię certyfikatu, klikamy „Otwórz”.

6. Podajemy nadane przy wykonywaniu kopii certyfikatu hasło zabezpieczające i klikamy „OK”.

7. Jeżeli jest taka potrzeba możemy dokonać ustawień poziomu zabezpieczeń. Następnie klikamy „OK”.

8. Kiedy już mamy zaimportowany identyfikator cyfrowy w postaci certyfikatu użytkownika, konfigurujemy ustawienia domyślne szyfrowania wiadomości e-mail. Klikamy „Ustawienia”.

9. Sprawdzamy, czy w polu „Nazwa ustawień zabezpieczeń” znajdują się poprawne dane. Jeżeli nie, wybieramy z rozwijanej listy odpowiednie ustawienia. Klikamy „OK”.

10. Potwierdzamy ustawienia przyciskiem „OK”.

11. Raz jeszcze zatwierdzamy „OK”. Profil szyfrowania jest utworzony.

The post Szyfrowanie i podpisywanie poczty elektronicznej – Część II appeared first on Ergonet.pl.

W dzisiejszych czasach, podstawowym środkiem komunikacji na odległość jest niewątpliwie poczta elektroniczna. Używanie elektronicznych sposobów komunikacji jest oczywiście wygodne, szybkie i tanie. Niesie jednak ze sobą wiele potencjalnych zagrożeń.

Zagrożenia wynikające z korzystania z poczty elektronicznej

Wiadomość zanim dotrze do adresata, dla którego jest przeznaczona, może zostać przeczytana przez niepowołaną osobę, może również ulec modyfikacji. Możliwe jest także podszycie się pod drugą osobę i wysłanie korespondencji w jej imieniu bez jej wiedzy i zgody. Obecnie uchwalana ustawa o policji znacznie zwiększa uprawnienia służb do wglądu w dane telekomunikacyjne, internetowe i pocztowe. To oczywiście zgodnie z obowiązującym prawem. A co z hakerami, konkurencją, wywiadem gospodarczym i zwykłymi żartownisiami? Każda wiadomość elektroniczna wysłana z jednego miejsca na świecie, zanim dotrze do miejsca przeznaczenia, przekazywana jest za pośrednictwem medium w postaci kabli, światłowodów, sieci wifi, poprzez ogromną ilość urządzeń, takich jak routery, switche, stacje bazowe, punkty dostępowe sieci bezprzewodowej etc. Na każdym z tych etapów można podsłuchać sieć, analizując przesyłane dane w postaci pakietów, ramek, bit po bicie. Wprawna osoba jest w stanie przeczytać wysłaną wiadomość, jak również uzyskać niezaszyfrowane hasła dostępowe użytkowników do serwerów pocztowych korzystających na przykład z protokołów POP3 czy IMAP. A przecież nierzadko w korespondencji elektronicznej wysyłamy nasze dane osobowe, poufne informacje osobiste, prywatne zdjęcia, dokumenty służbowe, umowy, numery kart kredytowych, numery i skany dowodów osobistych, paszportów, listy płac, projekty czy też konsultujemy oferty cenowe w tajemnicy przed naszą konkurencją. Używając standardowych programów pocztowych i kont na serwerach, dane te nie są w żaden sposób chronione i mogą przy odrobinie wysiłku zostać odczytane przez osoby nieuprawnione. Co prawda komunikacja pomiędzy serwerami Exchange – szczególnie w nowych wersjach systemu, a oprogramowaniem klienckim pocztowym, jest z reguły szyfrowana, to jednak stosując na przykład formę ataku man-in-the-middle, można przechwycić i zdekodować transmisję danych (używając chociażby oprogramowania SSLsplit).

Praktyczne metody zabezpieczenia poczty elektronicznej

Zdając sobie sprawę z powyższych zagrożeń, przy odrobinie chęci oraz ponosząc niewielkie nakłady finansowe, możemy skutecznie im przeciwdziałać stosując dwie podstawowe metody uwiarygodniania i zabezpieczania korespondencji elektronicznej: podpis elektroniczny oraz szyfrowanie treści wiadomości. Istnieje wiele darmowych, płatnych, komercyjnych i do użytku domowego, metod umożliwiających szyfrowanie i podpisywania e-maili. Niemniej jednak najbardziej profesjonalną i jednocześnie skuteczną ale i prostą w obsłudze, jest zastosowanie płatnego certyfikatu wydanego przez upoważnioną jednostkę certyfikującą. Możemy tutaj sięgnąć po produkty zarówno firm zagranicznych jak i naszych rodzimych. W tym drugim przypadku będzie to najprostsze i w pełni przystosowane do polskich realiów rozwiązanie, tym bardziej że niczym nie ustępujące zachodnim odpowiednikom.

Podpis elektroniczny oraz szyfrowanie poczty e-mail

Aby zrozumieć działanie podpisu elektronicznego oraz szyfrowanie wiadomości, musimy najpierw wyjaśnić kilka pojęć z zakresu kryptografii, a konkretnie kryptografii asymetrycznej.
Kryptografia asymetryczna, zwana również kryptografią klucza publicznego, jest rodzajem kryptografii a więc dziedziną wiedzy o przekazywaniu informacji w sposób zabezpieczony, przy użyciu dwóch lub więcej powiązanych ze sobą kluczy. Konkretnie chodzi o dwa rodzaje kluczy: klucz publiczny i klucz prywatny. Przy czym bardzo ważne jest to, że klucza prywatnego, mimo że powiązany jest on z kluczem publicznym, nie da się w łatwy sposób odtworzyć na podstawie klucza publicznego. Algorytmy mające zastosowanie w kryptografii asymetrycznej, opierają się na operacjach matematycznych jednokierunkowych, a więc da się je przeprowadzić w jedną stronę łatwo, a w drugą bardzo trudno (np. potęgowanie modulo i logarytmowanie dyskretne). Teoretycznie więc, kryptografia asymetryczna jest do złamania, ale w praktyce jest to na tyle trudne, że w normalnych codziennych czynnościach, możemy przyjąć, iż jest bezpieczna.

Wykorzystanie klucza prywatnego i publicznego w szyfrowaniu i podpisie elektronicznym

Ogólnie rzecz ujmując, klucz publiczny służy do szyfrowania przesyłanej informacji. Jak sama jego nazwa wskazuje, jest on jawny – publicznie dostępny, a więc każdy może przy jego użyciu zaszyfrować informację wysyłaną do osoby wskazanej w kluczu publicznym. Klucz prywatny natomiast, służy do deszyfrowania informacji. Jest kluczem prywatnym, a więc nie powinien być nikomu ujawniany poza jego właścicielem. Informacja zaszyfrowana przy użyciu klucza publicznego danej osoby, może zostać deszyfrowana tylko przy użyciu pasującego do pary klucza prywatnego tej osoby.
Inaczej ma się sytuacja jeśli chodzi o podpis elektroniczny wiadomości. Tutaj jest odwrotnie. Kluczem prywatnym podpisujemy wysyłaną wiadomość, gwarantując tym swoją tożsamość jako nadawcy wiadomości. Klucz publiczny służy natomiast do sprawdzenia, weryfikacji tożsamości osoby podpisującej, i ponieważ klucz publiczny jest ogólnie dostępny dla wszystkich, każdy może zweryfikować nadawcę, jak również integralność wysłanej wiadomości.

Certyfikat ID

Pierwszym krokiem do używania podpisu elektronicznego oraz szyfrowania wysyłanych wiadomości, jest oczywiście uzyskanie samego certyfikatu z kompletem kluczy: prywatnym i publicznym. Obecnie usługa taka jest coraz tańsza, coraz więcej firm oferuje takie produkty. Również polskie centra danych od wielu lat istnieją z powodzeniem na rynku jako zaufane urzędy certyfikacji.
Roczny koszt utrzymania podstawowego certyfikatu ID waha się w granicach 40 – 100 zł, w zależności od rodzaju certyfikatu, a tak naprawdę od ilości danych w nim zawartych. Najprostsze certyfikaty mają zaszyte informacje jedynie o adresie e-mail osoby, którą identyfikują. Trochę droższe, zawierają także takie dane jak imię i nazwisko. Najdroższe certyfikaty dodatkowo zawierają również – jeśli jest taka potrzeba – dane firmy. Dodatkowo certyfikaty różnią się także wysokością gwarancji finansowej, na którą opiewają, a która może wynosić nawet setki tysięcy złotych.
Sam proces pobierania certyfikatu prześledzimy skrótowo na podstawie generowania certyfikatu testowego na 90 dni, ze strony jednego z polskich przedsiębiorstw, oferującego usługi związane z uwierzytelnianiem tożsamości, wystawianiem certyfikatów osobowych, SSL etc.

1. Pierwszym krokiem jest złożenie zamówienia, gdzie podajemy swoje dane osobowe, adres email i ewentualnie inne wymagane informacje. Po kilku minutach możemy przystąpić do aktywacji certyfikatu. Klikamy „Aktywuj”.

2. Pierwszym etapem aktywacji certyfikatu jest wygenerowanie pary kluczy. Możliwych jest kilka rozwiązań:
– wygenerowanie pary kluczy za pośrednictwem przeglądarki internetowej
– wygenerowanie pary kluczy na karcie kryptograficznej
oraz
– wysłanie żądania wydania certyfikatu w formie CSR (ang. Certificate Signing Request)
Najprostszą metodą jest wygenerowanie kluczy z poziomu przeglądarki (opcja pierwsza).
Klikamy „Generuj klucze”.

Generowanie pary kluczy za pośrednictwem przeglądarki internetowej

3. W dalszych etapach potwierdzamy nasze dane, weryfikujemy czy wszystkie informacje są wprowadzone bezbłędnie i zatwierdzamy wniosek.

4. Wysłany zostaje e-mail na nasze konto, w którym otrzymujemy link do instalacji certyfikatu.

5. Klikając link podany w mailu, dokonujemy rejestracji certyfikatu na komputerze, z którego aktualnie korzystamy oraz na koncie użytkownika, które obecnie jest zalogowany. Po pomyślnym zarejestrowaniu, otrzymamy potwierdzenie operacji.

The post Szyfrowanie i podpisywanie poczty elektronicznej – Część I appeared first on Ergonet.pl.